Drie unieke broches als symbool voor ontheemden

Met deze serie broches wil ik de individualiteit en menselijkheid benadrukken van vluchtelingen, die vaak gereduceerd worden tot anonimiteit en statistieken. Wereldwijd zijn er grote groepen mensen die hun thuis hebben moeten verlaten. Hun verhalen verdienen meer dan een cijfer in de media.

Tijdens wandelingen verzamelde ik wit geglazuurde tegelscherven, die als sloopafval dienden voor versteviging van wandelpaden. De diverse texturen en kleuren op de achterkant van deze scherven inspireerden me. Door ze te slijpen tot cabochons, ontstonden unieke ovalen: de witte kant vormt een uniforme groep, terwijl de achterkant iedere broche uniek maakt. Dit symboliseert de individuele identiteit achter de collectieve ervaring van vluchtelingen. Wanneer de broches gedragen worden, hangen de portretten onder de speld – een bewuste keuze om de onzekerheid en kwetsbaarheid van ontheemden te benadrukken.

Een set van drie broches en een sokkel vormen samen één object. De sokkel geeft de broches de status van borstbeelden. Het gedicht dat ik voor dit werk schreef, bestaat uit negen strofen. In totaal maakte ik negen broches, verdeeld over drie sets.

Dit werk diende ik in voor Eureka, een wedstrijd georganiseerd door de galerie Friends of Carlotta ter gelegenheid van hun 25-jarig jubileum. Door de COVID-19-pandemie ging de tentoonstelling niet door, maar er verscheen wel een online catalogus met bijdragen van 86 deelnemers. Via deze link kun je de catalogus downloaden van Eureka.

Op mijn BLOG Eureka beschreef ik het ontstaan en het maakproces van deze serie.