Dankzij veerkracht kan ik verdriet omzetten in een nieuwe start

Toen ik met een gevoel van verdriet naar de scherven van mijn porseleinen lamp keek, realiseerde ik me: het was gewoon een ongeluk, het einde van een object. Toch betekende deze lamp het begin van een nieuwe fase in mijn leven. Even stond ik stil om de kromming en de witheid van de scherven te observeren. In plaats van ze weg te gooien, besloot ik ze naar mijn atelier te brengen. Daar slijpte ik ze tot ovalen en verbond ze met vierkant draad van een gevonden messing staaf. Deze handeling deed me denken aan Kintsugi, de Japanse kunst van het repareren van gebroken keramiek met goud of zilver. Net als bij Kintsugi, waar men breuk en reparatie als onderdeel van de geschiedenis van een object ziet en niet als een gebrek dat verborgen moet worden, voelde ik dat ik op deze manier de onvermijdelijke uitdagingen in het leven kan accepteren. Dit sluit bovendien aan bij mijn onderzoek naar de waarde en waardering die mensen aan materialen hechten.

Over het werkproces schreef ik de BLOG On resilience