Kunst, muzen en macht

Deze broche is geïnspireerd op Slapende Muze van Constantin Brancusi, maar stelt een vraag die verder gaat dan de vorm: wie mag in de kunstgeschiedenis de rol van kunstenaar of muze claimen?

We zijn opgegroeid met het beeld van de mannelijke kunstenaar en zijn vrouwelijke muze. Vrouwen als scheppende kracht kregen zelden de ruimte. Met deze broche wil ik dat patroon doorbreken. Want wat als de muze ook de kunstenaar is? Wat als de kunstenaar ook de muze kan zijn? Gelijkwaardigheid is niet alleen een kwestie van erkenning, maar ook van zichtbaarheid.

Kunst is een spiegel van de maatschappij. Wat we in musea zien, is vaak wat past bij de normen van een bepaalde tijd. Dat maakt die kunst niet minder waardevol, maar het roept wel de vraag op of we ons onbewust laten leiden door opvattingen die niet meer van deze tijd zijn.

En als je bewust en kritisch naar de kunstgeschiedenis kijkt: wie mis jij dan? Welke kunstenaars, welke verhalen, welke perspectieven ontbreken er in onze tijd? Wie moeten we vooral niet over het hoofd zien, voordat ook hun werk vergeten raakt?